Długotrwałe leczenie trichotillomanii (ciągnięcie za włosy)

W 1989 roku stwierdziliśmy, że klomipramina była lepsza od dezypraminy w zmniejszaniu objawów ciągnięcia włosów w trichotillomanii1. Trzy z 13 osób, które ukończyły początkowo podwójnie ślepą próbę, otrzymały pełne remisje w ciągu pięciu tygodni leczenia klomipraminą, a 9 miało co najmniej 50-procentowe zmniejszenie nasilenia objawów. Korzyści te były utrzymywane przez sześć miesięcy. Przewlekłość choroby i doniesienia o nawrotach po długotrwałym leczeniu lekiem1-3 podniosły kwestię długoterminowego wyniku.
Uzyskano dodatkowe informacje, przeprowadzając osobiste wywiady w wieku od 2 do 3 lat oraz aktualizacje telefoniczne o 4,3 . 0,6 roku (zakres od 3,5 do 5,3), od pierwszych 16 kobiet z trichotillomanią leczonych w naszej klinice, w tym z 13 odnotowano w 1989 r. Poprawę (lub pogorszenie) określono na podstawie średniej procentowej zmiany w stosunku do linii podstawowej w punktach w trzech skalach oceny: skala nasilenia objawów trichotillomanii, globalna skala utraty trichotillomanii oraz ocena lekarska postęp kliniczny1.
W grupie jako całości odnotowano 40 procent (umiarkowane) zmniejszenie nasilenia objawów średnio 4,3 roku obserwacji. Jeden pacjent miał całkowitą remisję po wycofaniu leku; jednak wszyscy inni pacjenci wymagali kontynuacji leczenia w celu złagodzenia objawów. Jak na linii podstawowej współistniejące warunki psychopatologiczne zdawały się wpływać na stan objawowy1. Pacjenci z zaburzeniami lękowymi lub zaburzeniami osobowości z pogranicza mieli gorsze wyniki (np. 7,5% średnia poprawa dla osób z pogranicznym zaburzeniem osobowości w porównaniu z 50% dla innych pacjentów). Pacjenci byli równomiernie podzieleni między bez wyraźnych długoterminowych korzyści (siedmiu pacjentów) i tych z co najmniej umiarkowaną poprawę (siedmiu pacjentów); dwóch dodatkowych pacjentów miało minimalną poprawę. Siedmiu pacjentów otrzymywało leki w czasie obserwacji. Leczenie pośrednie obejmowało psychoterapię (2 pacjentów), terapię behawioralną (6) i różne leki (samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami), w tym klomipraminę (11) i fluoksetynę (10) (oba selektywnie blokują wychwyt zwrotny serotoniny), lit (2), buspiron (3) i fenfluramina (1). Działania niepożądane podczas terapii lekowej obejmowały zwiększenie masy ciała, suchość w jamie ustnej i sedację. Żaden z badanych nie zgłosił zmniejszonej odpowiedzi seksualnej, co stanowi problem podczas długotrwałego podawania blokerów wychwytu zwrotnego serotoniny.
Wyniki te sugerują, że farmakoterapia blokerami wychwytu zwrotnego serotoniny może przynieść długotrwałą korzyść niektórym pacjentom z trichotillomanią. Na podstawie naszych doświadczeń klinicznych z ponad 60 pacjentami z trichotillomanią 4 uważamy, że połączenie leczenia uzależnień i terapii behawioralnej może zapewnić maksymalną korzyść.
Susan E. Swedo, MD
Marge C. Lenane, MSW
Henrietta L. Leonard, MD
Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego, Bethesda, MD 20892
4 Referencje1. Swedo SE, Leonard HL, Rapoport JL, Lenane MC, Goldberger EL, Cheslow DL. Podwójnie ślepe porównanie klomipraminy i dezypraminy w leczeniu trichotillomanii (ciągnięcie za włosy). N Engl J Med 1989; 321: 497-501
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2 Azrin NH, Nunn RG, Frantz SE. Leczenie depilacji włosów (trichotillomanii): badanie porównawcze odwrócenia nawyku i treningu negatywnego. J Behav Ther Exp Psychiatry 1980; 11: 13-20
Crossref Web of ScienceGoogle Scholar
3. Pollard CA, Ibe IO, Krojanker DN, Kitchen AD, Bronson SS, Flynn TM. Leczenie trichotillomanią klomipraminą: raport kontrolny dotyczący czterech przypadków. J Clin Psychiatry 1991; 52: 128-130
Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Swedo SE, Leonard HL. Trichotillomania: zaburzenie obsesyjno-kompulsywne. Psychiatr Clin North Am 1992; 15: 777-790
Web of Science MedlineGoogle Scholar
(42)
[podobne: laparoskopia woreczka żółciowego, nutricardin, gastropatia rumieniowa ]