Wycofanie Digoksyny od pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca leczonych inhibitorami konwertazy angiotensyny ad 8

Ten neurohormonalny efekt digoksyny można wykazać nawet u pacjentów otrzymujących inhibitor konwertujący enzym7. Niestety, zmienne neurohormonalne nie zostały zmierzone w niniejszym badaniu, ale nasze odkrycie, że częstość akcji serca i masa ciała wzrosły po zastąpieniu placebo digoksyną sugerują, że odstawienie digoksyny było związane z aktywacją układów neurohormonalnych. Chociaż znaczenie tego neurohormonalnego działania pozostaje nieznane, można oczekiwać, że działania hamujące digoksyny na współczulny układ nerwowy będą uzupełniać hamujące działanie inhibitorów konwertujących enzymy na układ renina-angiotensyna. Wyniki niniejszego badania podnoszą, ale nie rozwiązują dwóch ważnych problemów związanych z rolą digoksyny w przewlekłej niewydolności serca. Po pierwsze, podobnie jak w poprzednich kontrolowanych badaniach digoksyny, 3,4,27-30 ocenialiśmy skuteczność leku, stosując dawki wybrane tak, aby uzyskać stężenie digoksyny w surowicy w zakresie od 0,9 do 2,0 ng na mililitr. Ta strategia spowodowała podawanie digoksyny w dawkach wyższych niż te powszechnie stosowane w praktyce klinicznej. Podczas gdy lekarze często przepisują digoksynę w dziennych dawkach od 0,125 do 0,25 mg, średnia dzienna dawka digoksyny w naszym badaniu wynosiła 0,38 mg, a 60 do 70 procent naszych pacjentów otrzymywało dawki dzienne większe niż 0,25 mg. Nie jest jednak jasne, czy takie dawki są niezbędne do uzyskania korzyści klinicznych u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, ponieważ digoksyna była skuteczna w dużych badaniach, w których przepisywano niższe dawki5. Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia zależności digoksyny między dawką a reakcją u pacjentów z niewydolnością serca i ustalenia, czy te zależności zmieniają się w obecności inhibitora enzymu konwertującego. Dopóki takie dane nie będą dostępne, lekarze będą nadal przepisywali dawki digoksyny niższe niż te, które okazały się skuteczne w kontrolowanych badaniach; podobny wzór charakteryzuje zastosowanie inhibitorów konwertujących enzymy w niewydolności serca.
Po drugie, chociaż rzadziej obserwowaliśmy poważne działania niepożądane w grupie digoksyny niż w grupie placebo, niniejsze badanie nie może w odpowiedni sposób ocenić bezpieczeństwa digoksyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca leczonych inhibitorami konwertazy. Ponieważ badanie miało na celu wycofanie aktywnego leczenia, wszyscy pacjenci dobrze tolerowali digoksynę przez długie okresy przed rozpoczęciem badania. Pacjenci, którzy nie mogli tolerować terapii digoksyną, nie byli włączeni do badania, a zatem nie jest zaskakujące, że nie obserwowano żadnych działań niepożądanych związanych z lekiem. Podobnego wzorca bezpieczeństwa nie można było zaobserwować, gdybyśmy zapisali pacjentów, którzy nigdy nie otrzymali digoksyny i dodali lek (lub placebo) do terapii w tle. Ponadto, ponieważ niniejsze badanie zaprojektowano w celu oceny wpływu digoksyny na pojemność funkcjonalną, nie zaobserwowaliśmy wystarczającej liczby zgonów, aby umożliwić wgląd w wpływ digoksyny na przeżycie. Problem ten jest oceniany w trwającym badaniu 8000 pacjentów z niewydolnością serca leczonych inhibitorami konwertujących enzymów32.
Podsumowując, obecne badania pokazują, że wycofanie digoksyny niesie ze sobą znaczne ryzyko dla pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca i upośledzoną funkcją skurczową w prawidłowym rytmie zatokowym, którzy otrzymują leki moczopędne i inhibitory enzymu konwertującego
[podobne: nutricardin, polmed grzybowska, albusdent ]